27 Haziran 2013 Perşembe

Connecting the Dots

“There is a mysterious quality to all popular uprisings. Astute observers know the tinder is there, but never when it will be lit.”
(Chris Hedges/ Days of  Destruction, Days of Revolt: 2012, p. 227)

“Social change comes very quickly and unexpectedly at times…”
(Lester Brown from the WorldWatch Institute, in an interview he gave to Açık Radyo, 2010)

Here’s my story: Individually and as a radio station we have been engaged in so many years of action against climate change in Turkey, and elsewhere. I remember participating in  one rally on global warming which happened to be on the coldest day of the year, I think it was in 2007 – Probably the only day it snowed that whole year.

Anyhow, I had this small red fire extinguisher with me. Just as I was entering the square where the speeches were going to be made (incidentally the same square we’re going to have the GPS rally next Saturday!) this young cop stops me and, asks, with a slight sneer sin his lips:
            “Hey, you think you’re going to stop global warming with this?”
            “I’ll try to do my best,” I reply – without a hint of irony.

Well, that’s how things are. Since at least one year some friends and colleagues of ours have been working like mad to save this small Park in Taksim square, at the heart of Istanbul city from destruction. Nothing really happens. The activists, they conduct some small rallies from time to time, where they invite people, the so-called opinion-leaders, to “adopt” one tree for themselves. A white ribbon with his or her name written on it, wrap it around this young tree and everyone vows to protect their “adopted” tree. (I’ve got one, too.) Nothing much happens. Construction activities by the mayorship goes on - energetically

Then they make short videos with people. “What does the park mean to you as an individual?” they ask. “Do you have fond memories of it?”

“Well I got lost in it once when I was 4 or 5 years old,” I recount.  “I cried my eyes out running around like mad. And it was pretty much the end of the world as I knew it… Then you know what? This young woman sees me crying, holds me up by the hand, and lo and behold, together we find mommy in no time at all. I cry once more – tears of rage this time for mom for having dropped me in the middle of this ‘jungle.’”

“Anyway,” I tell to the activists, “I don’t want to exchange the memory of my lost innocence in the Park for a bloody shopping mall.”

Time passes., the films are shown, other rallies take place... Still nothing happens.

Then the cops raid in the wee hours of the morning one day to support the workers of the private construction company. They seize the tents of the activists and put them on fire. People start to get angry. They congregate. In their hundreds. After their peaceful meeting in the park, they go to sleep. The next morning the cops come again, and raid them. Many thousands gather this time and this time ”there’s something in the air.” Again the police raid. This time it is 40 thousand – odd protesters.

Then the Prime Minister makes a declaration, which is short and curt: “No matter what you do or say, we have decided the fate of the place,” he says. (That’s a royal “we”, I think.)

And that does it! Something happens this time. The uprising begins. And the the young people who revolt say, “No, you have decided nothing of the kind. We decide our own fate.” It is, as South African rebel, Ronnie Kasrils says “a kind of poetic beauty about rebellion and revolution. It’s the straw that breaks the camel’s back.” (quoted by Chris Hedges, in Truthdig, June 23, 2013).

Despite gas clouds covering the skies all over Turkey this revolt, with its barricades and all, has spread like wildfire to almost all the regions and cities of Turkey, and even has become an inspiration for the “salad revolution” in Brazil. After the police took the park from the uprising masses by a vicious gas attack on 15 June, it spread to all the other parks of the city (and other cities, too) and it has now taken the form of  fora, sort of a direct democracy in practice. It has become a huge revolt of the masses against all kinds of oppression -- reminiscent of the revolution days of Paris 1968.

The mainstream (or corporate) media, with very few exceptions chose to stay silent, or, worse still, in many cases, chose to support the oppressive government. PM Erdogan, though democratically elected and having gained even a 50% percent majority of the vote, proved to be more and more authoritarian. Nowadays we're basically talking about a one-man rule.

The climate movement which we all are now in the process of building has always been, wilfully or unwittingly, ignored by the mass media too. Let’s just look at what happened last night: The US President made a major (even historic!) Climate speech laying out a package of measures including capping carbon emissions at existing power plants, double the amount of electricity produced with renewables, and lead a global movement to address climate change. And? The media virtually ignored it! (Annie-Rose Strasser, Climate Progress, June 25, 2013)

To the Gezi Park revolt we guys at Açık Radyo were rather quick to react. Açık Radyo (Open Radio) has always tried to be a voice for the "silenced" majority. Since day one we've been doing a marathon-broadcast without taking a break, on almost on aspects of this wonderful phenomenon with live shows, interviews, soundbytes, etc.for the past four weeks. (The beat goes on as I write these lines.)

One of the main reasons we were able to do this is the strength of the model we have been trying to follow since the beginning, but, most importantly, for the past 10 years. This is listener-supported broadcasting. As independent journalist Glenn Greenwald aptly states: This model is vital in sustaining real journalism: it fosters independence, democratizes political discourse, invests readers (listeners) in the work that is done, and keeps journalists accountabl to individuals. (Guardian, June 4, 2013)

I see the Gezi uprising as one of the few examples of mass revolts which took its starting point from environmentalism. It is a very rare phenomenon which has started as an ecological protest and encompassed huge masses of people, especially the younger generation within the framework of a bigger cause for real democracy. Now it is time to go further.

Now to connect the dots between the two narratives: That of the Gezi Park protestors (or resisters as they like to call themselves), and that of the young climate activists – you, who have traveled from all around the world.They are of course essentially the two sides of the same coin. (Here "coin" could be quite apt as a metaphor!)

We're talking about taking a stand literally against the corporate destruction of the ecosystem here, there, everywere...

Let me humbly point at a wonderful link between the two movements: As you may well be aware by now, one of the very first chants (slogans) of the Gezi Park rebellion was this: “This is just the beginning, the struggle goes on!” This has been to date one of the most popular slogans of Gezi.
Now let me refer to a small news report I saw on Commondreams.org last night: It reads like this: “Despite injunction, protesters erect human blockade at Toronto pump station. For the sixth day, protesters have barricaded an Enbridge tar sands pump station in an effort to halt the "endless resource extraction" and stop construction meant to reverse the flow of Enbridge's Line 9 pipeline, which soon will carry toxic diluted bitumen from the Alberta Tar Sands through communities and watersheds to eventual export on the East Coast of the United States….”
And their chant? It goes like this: “To Enbridge, we have this to say: this Line 9 pipeline expansion project will not happen. [...] You are going to be swamped with resistance at every step of the way. This fight is just beginning.”

Yes, I do think the historic moment we're passing right through in Istanbul will have significant lessons for us all for the present, and for the near future, too.

Thank you for bearing with me.

Ömer Madra

June 25, 2013-06-26

GPS Panel, İTÜ Ayazağa Campus


Taksim Gezi Parkı ayaklanmaları adı altına tarihe geçeceği muhakkak olan devrim ‘moment’i üzerine sayısız makale ve kitap yazılacak, sayısız müzik parçası (daha) bestelenecek, fotoğraf sergileri, enstalasyonlar düzenlenecek, filmler, heykeller, tablolar yapılacak. Bendeniz, ayaklanmanın 10. gününde, onun hepimizin (ve tabiî bu arada kendimizin) hayatına değen taraflarına değinmek üzere küçük bir derleme denemesinde bulundum: Derleme, twitter kuşağına saygı olarak, hiçbiri 140 karakteri aşmayan şu 7 “mesaj”dan oluşuyordu:

Gezi Parkı, Devrim Ve Radyomuz

“Tüm halk ayaklanmaları esrarengiz bir nitelik taşır. Keskin gözlemciler, kavın orada olduğunu bilir, ama tutuşacağı ânı asla kestiremez.” (Chris Hedges)

“Devrimin zamanı, ilerleme şekli kestirilemez. O, kendi esrarengiz kanunları ile yönetilir. Ama geldi mi, durdurulamaz şekilde ilerler.” (V.İ.Lenin)

“Bu daha başlangıç, mücadeleye devam!” (Taksim Gezi Parkı halk ayaklanmasında atılan ilk sloganlardan biri.)

“Yol ver gidelim, Taksim’i ezelim!” (Gezi direnişini şiddet kullanarak bastırmak için Başbakan’dan icazet isteyen güruhun sloganlarından biri.)

“Yol ver gidelim, Taksim’i gezelim!” (Gezi direnişçilerinin cevabî duvar yazısı.)

“Haberi sizden alıyoruz.” (Ankara’dan Açık Radyo’ya selam gönderen dinleyici Özlem Atar)

“Okur destekli gazetecilik siyasî söylemi demokratlaştırır, gazetecilik kolektif bir macera olur, gazeteci bireye hesap verir hale gelir.” (Glenn Greenwald)

10 Haziran tarihli bu “bülten”den, işbu yazının kaleme alındığı 19 Haziran’a kadar geçen 9 gün içinde son derece önemli gelişmeler yaşandı, yarı resmî görüşmeler, mitingler yapıldı, avukatlara sert polis saldırıları gerçekleştirildi, karizmalar çizildi, ajan provokatörler ortalığa dizildi, yaralılara ve hastalara yardım eden sağlık personeline tehdit ve uyarılar yağdı, dünya çapında komplo teorilerinden geçilmedi… Ve, sonunda gaddarca bir polis baskını oldu, İstanbul semaları biber gazıyla doldu, Park isyancıları parktan zorla atıldı, park zorla boşaltıldı. Sonuçta toplam 4 kişi öldü, insanların gözü çıkarıldı, organları zedelendi, ruhları hunharca örselendi, bir sürü gözaltılar, ardından kimi serbest bırakmalar yaşandı. Grev girişimleri pek başarılı olamadı, ama Direniş bir an durmadı, olanca coşkusuyla ve bütün hızıyla devam etti: Ayaklanma herkesin beklentilerini aştı, meydanlar, parklar ve sokaklar “duranadamlarla” ve “durankadınlarla” dolup taştı, gezi direnişçilerine verilen destekler kıtalararası boyuta ulaştı, muktedirler bütün bunlara epey şaştı, pencerelerden sokaklara tencere tava tıngırtıları ulaştı, sosyal medyada milyonlarca espri ve kahkaha uçuştu,  bütün bunlar yaşanırken yerleşik medyanın büyük bir kısmı apışıp kaldı ve susup durdu, bir kısmı kusursuz kumpas kuramları kurgulamayı sürdürdü…

Biraz 1871 komünü, biraz 68 Paris’i, biraz 89 Prag’ı, biraz #OccupyWallStreet, biraz Tahrir, biraz “Indignados”, biraz Şili liselileri, biraz Idle No More yerlileri, biraz Putin’i milletin başından defetmesi için Ortodoks kilisesinde Meryem Ana’ya punkrock makamında dua okuyan Pussy Riots kızları idi, biraz Atina, biraz Şam, biraz Yo Soy 132 … biraz biraz biraz herşeydi ve hepsiydi aslında Taksim Gezi parkı direnişi. Kendisinden hemen sonra, yani şimdi, bu yazı yazıldığı sırada patlayan Brezilya “salata devrimi”ne esin kaynağı oldu. Adbusters dergisindeki kültürparazitçilerinin (culturjammers) dediği gibi: Demokrasi böyle birşeydi işte. Ve, Küresel Bahar’ın öldüğü falan yoktu. Ölmek şöyle dursun, daha yeni doğmuştu o, bebekliğini yaşıyordu: Çıplak ayaklarını havada savurarak ve gürültülü bir şekilde sesini duyurmaya çalışarak…

Doğanın o olağanüstü uğultusunu kitaplarında benzersiz üslûbuyla kulaklarımızda çınlatan büyük yazar Yaşar Kemal’in müthiş deyişini ödünç almanın tam zamanı şimdi: Yazbahar ayları geldi artık Türkiye’ye. Ve, bu daha başlangıç…

* * *

Twitter kuşağının özlü diliyle konuşmaya çalışıp, bu başlangıç noktasında 7 temel asimetriden bahsedip işbu yazıyı noktalamak uygun olabilir.

Yazbahar Türkiyesi’nde 7 ana eksende 7 çelişme ya da çatışma görülebiliyor:
  • Şiddet ve şiddetsizlik: Polisin kör şiddetine karşı barışçı sivil itaatsizlik “silahını” elden bırakmayanların cesaret ve aklıselimi.
  • Korku  ve korkusuzluk: Direnen gençlerde korkudan eser yok artık; iktidar ve muktedirlerde ise kontrolün hepten elden gittiği dehşeti var.
  • Espri ve esprisizlik: Direnişçiler acayip komik; “orantısız zekâ” kulübündeler; muktedirler ise “sınır tanımayan banaller” derneğine üye.
  • Betonistan ve Toprak Ana. Doğayı en yüksek fiyat veren şirkete okutan neoliberal gaspçılara karşı gezegen direnişçilerinin “emanetçiliği”.
  • “Demokrasi” ve Demokrasi. Çoğunluk tahakkümünü dayatan muktedirler karşısında çoğulcu, katılımcı demokrasiyi savunan direnişçiler.
  • Devasacılık ve dayanışma: Doğa yıkımı ve sınırsız ekonomik büyüme ile model olma hevesi biterken; Gezi ayaklanması dünyada ilham kaynağı.
  • Kör medya - hür medya: Yerleşik medya görmedi, duymadı, söylemedi, sosyal medya işledi, okur/dinleyici destekli medya da vicdana ayna oldu.

Böyle. Gezi direnişi başladı ve binbir şekil alarak devam ediyor. Sonra neler olacağını kimse bilemez. Bildiğimiz tek şey var, o da şu: Bu ülkede bundan böyle hiçbir kurum, hiçbir kişi, hiçbir şey Yazbahar Ayaklanması öncesindeki gibi olmayacak.

Ömer Madra

İstanbul, 19 Haziran 2013

13 Haziran 2013 Perşembe

Gezi Parkı, Devrim ve Radyomuz

Tüm halk ayaklanmalarında esrarengiz bir nitelik vardır. Keskin gözlemciler, kavın orada olduğunu bilirler, ama ne zaman çakılıp tutuşacağını asla kestiremezler. (Chris Hedges)

Devrimin zamanını ve ilerleme şeklini kestirmek imkânsızdır. O, üç aşağı beş yukarı kendi esrarengiz kanunları ile yönetilir. Ama bir geldi mi, durdurulamaz şekilde ilerler. (V.İ.Lenin)

“Bu daha başlangıç, mücadeleye devam!” (Taksim Gezi Parkı halk ayaklanmasında atılan ilk sloganlardan biri.)

“Yol ver gidelim, Taksim’i ezelim!” (Gezi direnişini şiddet kullanarak bastırmak için Başbakan’dan icazet isteyen güruhun sloganlarından.)

“Yol ver gidelim, Taksim’i gezelim!” (Gezi direnişçilerinin cevabî duvar yazısı.)

“Haberi sizden alıyoruz.” (Ankara’dan Açık Radyo’ya selam gönderen dinleyici Özlem Atar)

“Okuyucu destekli gazetecilik, siyasî söylemi demokratlaştırır (…) gazeteciliği kolektif bir  maceraya dönüştürür (ve) gazeteciyi bireye hesap verir hale getirir.” (Glenn Greenwald)

Derleyen: Ömer Madra
10 Haziran 2013